Dane są odnajdywane, kiedy są dobrze opisane i umieszczone w miejscu, które można przeszukiwać – a więc przede wszystkim w repozytorium.

• Mają trwały identyfikator, najlepiej DOI – Digital Object Identifier.
• Opatrzmy je odpowiednimi metadanymi – najlepiej zgodnymi ze standardami przyjętymi w naszej dziedzinie nauki.
• Zdeponujmy je w repozytorium, którego zasoby są widoczne i indeksowane w wyszukiwarkach naukowych.

• Nawet jeśli nie możemy udostępnić samych danych (np. ze względu na RODO, bezpieczeństwo czy kwestie etyczne), to zawsze udostępniajmy metadane – czyli informacje o tym, że takie dane istnieją.
• Jeśli dane są ograniczone dostępem – jasno opiszmy warunki uzyskania dostępu, np. konieczność autoryzacji, afiliacji naukowej lub zgody komisji etycznej.
• Korzystajmy ze standardowych protokołów i narzędzi technicznych, które pozwalają zarówno ludziom, jak i systemom komputerowym na bezproblemowy dostęp.

• Udostępniajmy dane w otwartych i standardowych formatach, np. CSV zamiast plików zamkniętych.
• Korzystajmy ze standardów metadanych i słowników kontrolowanych, czyli ujednoliconych schematów opisu danych.
• Wskazujmy powiązania z innymi danymi, publikacjami czy projektami, co wzmacnia wartość naukową i kontekstową naszych danych.

To ostatnia i najważniejsza zasada FAIR

• Dołączmy do danych pełną dokumentację – kto je zebrał, kiedy, jaką metodą, w jakim celu.
• Skorzystajmy z wolnych licencji, takich jak Creative Commons, najlepiej w formie możliwej do odczytu maszynowego.
• Upewnijmy się, że dane są wiarygodne, kompletne i dobrze opisane – bo to właśnie decyduje o ich wartości naukowej.

W celu jasnego określenia warunków korzystania z danych badawczych rekomenduje się stosowanie otwartych licencji, w szczególności:

• licencji Creative Commons,
• licencji wolnego oprogramowania GNU,
• licencji Open Data Commons przeznaczonych dla baz danych.